AMAZONKA
Po ósmym rozwodzie postanowiłem pomalować się na zielono...
i wtopić się w naturę...
żeby nie odstraszać nadrzewnych skorupiaków.
Właśnie takich... w sam raz na lekarstwa.
Co tu robisz? Kim jesteś?
Skąd jesteś? Jak się tu znalazłaś?
Gdzie twoi rodzice? Ro-dzi-ce!
- Ondoloh. - Co powiedziałaś?
Zi-mno. Właśnie tak... jest mi zimno.
Tylko nie mów mi, że przyszłaś tu pieszo. Wypadłaś z samolotu?
No i... hopla!
Uważaj, tu jest ślisko. Jesteś Francuzką? Zgubiłaś się?
A ty?
Czy twoi rodzice wiedzą, że się zgubiłaś?
- A ty? - Co ja?
- Zgubiłeś się? - Nie, nie zgubiłem się.
- Jak to możliwe? - Co?
Że jakoś nie słychać samochodów?
Myślałam, że wszędzie tak zatruwają powietrze, że nie można oddychać.
Co się stało? Dziś jest dzień chodzenia na piechotę?
To nie jest Central Park w Nowym Jorku?
Uważaj, zejdź na dół.
Trzymaj się mocno i nie patrz w dół.
- Właśnie tak... nie boisz się? - A ty?
Mogłabyś nie mówić wciąż "A ty?", gdy o coś cię pytam?
- Dlaczego? - Bo tak.
- Jesteś chory? - Dlaczego?
Jesteś taki zielony.
Czy tu wszystko jest zielone?
Nie... oni nie są zieloni.
Skąd ta ważka?
- To twoja córka? - Oczywiście, że nie.
Widziałeś, jak się tam wspięła?
- Nie. - Na pewno?
Cały dzień się stąd nie ruszałem. Paliłem papierosa.
Dlatego nie mogę się dowiedzieć, co ona tam robiła.
Co robisz w środku dżungli?
- Jesteś, czy nie jesteś Francuzką? - A ty?
- Pewnie jesteś głodna? - A ty... tak.
Myślę, że tak ci lepiej. Przynajmniej jesteś czysty.
Mieszkasz tutaj? Mieszkasz sam?
Pewnie dlatego, że nikt nie chce tu z tobą żyć.
Kto to?
Ja i moja babcia.
To ty? Niewiele się zmieniłeś.
Dziękuję.
A to co?
Lepiej powiedz, gdzie ostatni raz widziałaś rodziców?
Co on robi? Je ją?
Posłuchaj... bardzo lubię żartować.
I robić kawały, ale bez cudzej pomocy.
Ale na to już za późno. Dość tego.
Mów, gdzie twoi rodzice? Kim oni są? I co ty tu w ogóle robisz?
A potem sobie pożartujemy.
- Co? Pożartujemy? - O, boże.
No dobrze, żartuję. Ale mówiłam już trzy razy.
Nic mi nie powiedziałaś!
Przybyłam na wycieczkę do Nowego Jurku w USA.
I mam nadzieję, że inni w tym mieście nie są tak nerwowi, jak ty.
- Wcale się nie denerwuję! - I żałuję, że tu przyjechałam.
A co masz do żałowania? Nie jesteśmy w Nowym Jorku.
Jesteśmy w najgorszej dziurze pomiędzy Patagonią a Kanadą.
Kapujesz?
- Daleko stąd do Nowego Jorku? - Dość daleko.
Niestety oznacza to, że zepchnęli mnie z kursu.
Co? Zepchnęli cię z kursu? Kim są ci oni?
Przestań mówić do mnie zagadkami.
Bo, po pierwsze...
A ty bądź dla mnie uprzejmy. Bo, po pierwsze, jestem zmęczona. Zmę-czo-na!
Dobrze... uzgodnijmy coś.
- Widzisz tu jakieś dzieci? - Nie.
- A wiesz, dlaczego? - Nie.
- Bo ich nie mam. - No, tak.
A ponieważ nie mam własnych, to nie...
będziesz znosił fochów cudzych.
- Dobry wieczór panu. - Raczej dobranoc.
Przed zalaniem wodą małże przyprawić, potem podgrzać.
Śmiechu warte! Najpierw trzeba je mieć.
Pułkownik Villeneuve, Tajne Służby.
Margot Bouvier.
Właśnie przyszły instrukcje z ministerstwa. Musimy zachować całkowitą tajemnicę.
Amerykanie chcieliby położyć na tym łapę... przecież zna ich pani.
I to jak!
Ten statek oceanograficzny będzie dla nas dobrą przykrywką.
Odszyfrowali już tę wiadomość.
Zwróciłam się do profesora Andre.
Sprawdził wszystkie znane rodzaje pisma.
Współczesne i starożytne. To jest po sumeryjsku.
Pułkowniku, to najstarszy na świecie przykład pisma.
Pewnie tak.
4 tysiące lat przed narodzinami Chrystusa!
Ich punkt lądowania to 62 stopnie 32 minuty długości zachodniej...
i 5 stopni 45 minut szerokości północnej. Godzina 17-ta czasu uniwersalnego.
Do diabła... to w środku dżungli! Na terenie Kanaymaskiego Parku Narodowego.
Nie cierpię much.
Panno Bouvier, przedstawiam pani majora Benarda...
z naszych służb specjalnych.
Jestem Benard... Jeff Benard.
Służby specjalne... po co?
- To tajna operacja. - Nic nam nie grozi.
A może to najeźdźcy, którzy chcą nas zniszczyć?
I co chce pan zrobić? Wypalić napalmem całą dżunglę?
To obszar chroniony.
Żyją tam bardzo zacofane, ale i okrutne plemiona indiańskie.
Kontakty między nimi a resztą społeczeństwa są ograniczone.
W zasadzie nie mamy prawa wtykać tam nosa.
Załatwiłem samolot na lotnisku w Kunabero. Wyskoczycie na spadochronach.
Powodzenia.
Muszę zabierać tę laleczkę Barbie?
Daj spokój, Benard.
Co to za packa na muchy?
Do torby, moje maleństwa. Tatuś potrzebuje pieniędzy.
/Dalej, powiedz coś. /Spróbuj.
/Nie pogniewam się.
/Musisz mieć coś do powiedzenia.
Na pewno nie chcesz nic powiedzieć?
Dalej, postaraj się.
Ułóż usta tak jak ja.
On nie potrafi mówić? A ty mówisz po francusku?
Twój szczeniak nie mówi?
Jak masz na imię?
Lolo, Lala, Lily, Lulu... Chyba Lulu będzie dobre.
Załóż to. Idziemy.
Na co mam założyć?
Na siebie... głowę do wielkiej dziury, a ręce do małych.
- To prezent? - Tak, to prezent.
Mogę zmienić na coś innego? Bardziej nadającego się?
Nie, nie możesz.
Śpieszę się, a długa droga przed nami.
Porozmawiamy innym razem.
- Jakim innym razem? - Dalej, musimy ruszać..
Nie, nie mogę.
Możesz... podaj rękę i wskakuj. Popłyniesz ze mną.
Nie wskoczę! Nie mogę! Nie ma co nalegać.
Jak powiedziałem, że ruszamy, to ruszamy.
Nie... Wracaj!
Co to za błazeństwa?
Ona zaczyna mnie wkurzać.
Masz rację, nie ma pośpiechu. Nie, czekaj!
Wracaj... pokażę ci coś zabawnego.
Co takiego zabawnego chcesz mi pokazać?
Straszna gaduła z ciebie. Jeśli zaraz nie zejdziesz...
A jeśli zejdę?
No nie... nie jestem opiekunką do dzieci.
Czego chcecie, szczeniaki?
Wynoście się, mam tego dość. Co jest, do diabła!
Rozmyśliłeś się?
- Uważaj na tę dziewczynkę! - Dobra, dobra.
Posłuchaj no!
Seks interesuje mnie raczej rzadko!
A ja nie znoszę farbowanych blondynek.
Odwróćcie się!
62 stopnie 32 minuty długości...
5 stopni 45 minut szerokości północnej.
To tutaj! Skaczemy.
Nie, w gęstym lesie czają się czarnuchy, nie możemy skakać!
To tam dalej... na rzekę!
Nie da się wznieść wyżej! To się nie uda!
- Wie pan, kim pan jest? - Dowodzę tu, jestem major Benard.
Jest pan zerem! Tchórzy pan przy najmniejszych trudnościach!
Odsuń się, ja skaczę!
Dobra... wiatru w plecy! A my wracamy.
Ciasto genueńskie.
Zalać wodą...
i ubijać aż do uzyskania jednolitości.
Wlać do natłuszczonej formy.
Nie, nie, wstęp wzbroniony. Park Narodowy!
- Hej, dupku... siedzisz tu sobie? - Dupku!
Dobra papuga.
Pamiętajcie, chłopcy... chcę was z powrotem żywych!
Tak jest, panie majorze!
Bądźcie ostrożni. Nie wiem, jak to wygląda.
Uwaga... jeszcze chwilka! Ostrożnie!
- Jest doktor? - Tak.
Dzień dobry.
- Do następnego miesiąca. - Do 22-go.
Bardzo dobre zdjęcie.
Tysiąc dolarów?
Umówiliśmy się na dwa.
Reszta, gdy będzie paszport.
Szklaneczkę Morito.
POSZUKIWANI PRZEZ POLICJĘ I KREWNYCH To dziecko nie wygląda na poszukiwane.
Czego nie można powiedzieć o mnie.
Do diabła z panem! Nie chcę tu czekać!
Jedyna droga wiedzie rzeką... i ten most. To Park narodowy... całkowity zakaz wstępu.
- Mówiłem pani. - A gdzie pański major?
Poszedł ze spadochroniarzami.
To bardzo trudna wyprawa. Nie ma tam miejsca dla kobiety.
Co takiego!
Wysłał pan tego dzikusa bez naukowego wsparcia?
Zdecydowaliśmy zrobić to bez pani.
To ja już panu dziękuję. Zwrócę się do Marynarki Francuskiej.
A Marynarka, tak jak pani mnie, powie "Idź do diabła".
- Taxi! Na telefon? - Tak, proszę pani, jedziemy!
Do Puszczy Kanaymaskiej!
Puszczy Kanaymaskiej?
Dziękuję... Proszę sobie zamknąć drzwi.
Statek! Jak zawsze...
Wracajcie, błagam! Proszę, wróćcie!
Dolary amerykańskie!
Chwileczkę, zawracam!
- Powoli... - Dziękuję.
Że też tym kobietom zawsze wszystko się udaje!
Bardzo dziękuję.
Ja też.
Pamiątki do kupienia.
Dziękuję, stary... co do pamiątek, mam już wszystko, czego mi trzeba.
Przepraszam, proszę mnie przepuścić.
- Mówi pan po francusku? - Tak.
- To niesamowite! - Niesamowite?
O, przepraszam!
- Bolało? - Troszeczkę.
Z nieba mi pan spadł. Chyba mógłby mi pan pomóc.
- Dobrze zna pan tę okolicę? - Nigdy tu jeszcze nie byłem.
Nigdy? Ale i tak może mi pan pomóc.
Niech pan spojrzy... chcę się dostać tutaj.
Niech mnie pani posłucha.
Nie chcę być arogancki, ani tym bardziej niegrzeczny...
ale w niczym nie mogę pani pomóc.
Szkoda.
Mój urlop już się kończy.
Popływam jeszcze trochę i wracam do Paryża.
- Udał się panu? - Co?
- Urlop. - Nigdy go nie zapomnę.
Jeśli tak...
Dlaczego on zmienił kurs? Nie, nie może.
Proszę powiedzieć to kapitanowi.
Co się tu dzieje? Nic z tego nie rozumiem.
Przecież ci ludzie śpieszą się do pracy.
Przepraszam.
Co się stało?
Kurs... śpieszę się. Prosto!
Kapitanie, proszę... szybciej.
Tak, tak.
Senor... przepraszam! Ja... Kanaymas!
- Tak. - Tak?
- Kanaymas? - Kanaymas.
Przepraszam...
Przepraszam, mam pewien problem. Zgubiłam tam gdzieś torebkę.
Wstęp wzbroniony.
Ale dlaczego? Patrzcie! On przecież poszedł?
Hej, ty tam! Stój!
Proszę pana!
Wszędzie pana szukam! Chciałam tylko o coś zapytać.
A potem się dziwimy, że inni mają o Francuzach złą opinię.
Muszę zadać panu tylko jedno pytanie. Zna pan drogę do Puszczy Kanaymaskiej?
A co pani tam szuka?
Chcę zbadać pochodzenie jej mieszkańców.
To długa historia i nie chcę pana zanudzać.
Już się pani udało.
Więc w którym to kierunku?
Mój ojciec był etnologiem. Całe życie spędził w odległych zakątkach.
Niewiele z tego pamiętam.
Tylko jakiś cień, który kiedyś wieczorem przyszedł mnie pocałować...
gdy już prawie spałam i zostawił mi na policzku zapach ziemi.
A potem od razu pojechał do jakiejś dzikiej krainy.
I kiedyś w tamtych górach Papuasi złapali go w pułapkę.
Tam nigdy nie było Papuasów.
Wtedy byli! Papuasi Zhivaro. Zresztą sama nie wiem.
Niech mnie pan nie łapie za słówka.
Nie widzi pan, że stoi przed nim załamana kobieta?
Muszę się tam dostać, i tyle.
Cóż... nie szuka aby pani córki? Dziewczynki?
Co pan ma...
Ciii.
Pani noga nie stanie więcej na mojej łodzi.
Co pan zaczął do mnie mówić? O tej małej dziewczynce?
Nic do pani nie mówiłem.
Nie, mówił pan. O dziewczynce.
Niech pani o tym zapomni.
Co pan robi?
- Przystanek. - Po co?
Na kolację i spanie.
Nie, nie... nie chcę jeść, ani spać.
Lepiej niech się pani namyśli.
Musimy iść dalej.
Nie wiem, co powiedzieć. Niech pan okaże trochę serca.
Jak zmieni pani zdanie, to zostawię pani trochę gulaszu na śniadanie.
Dobrze... mam panu powiedzieć prawdę?
Ale to musi zostać tylko między nami.
Szczerze mówiąc wolałbym, żeby nic między nami mnie było.
Dobrze, powiem jak jest.
Przydarzyło nam się coś nadprzyrodzonego.
Nam?
No tak... przepraszam, nie przedstawiłam się. Jestem dr Bouvier, Margot Bouvier.
Kierownik Astronomicznego Obserwatorium Radiowego...
w Nancy we Francji.
Tak, tak... nieustannie słuchamy wszechświata.
Sądziłem, że szuka pani swego ojca.
Niech pan nie zmienia tematu.
Nie mogę powiedzieć, czego szukam. Nie mam prawa.
Nawet gdybym powiedziała i tak by pan nie uwierzył.
Ale mogę powiedzieć, że stoimy u progu odkrycia.
Największego odkrycia wszechczasów.
Zasługującego, by poświęcić dla niego kolację.
Nigdy nie opuszczam kolacji.
Do diabła, myśli pan wyłącznie o sobie.
Tak, i proszę mi wierzyć, że zawsze jest to dla mnie interesujące.
Nie mam rodziny, przyjaciela, ani dzieci.
Czekałam na tę chwilę od urodzenia. Nie może mi jej pan zepsuć...
tylko dlatego, że jest pan taki próżny!
1989 - dobry rocznik.
To niemożliwe! Cóż, wspaniale!
Skoro pan taki... to pójdę sama.
Ostrzegam, jeśli coś mi się stanie, to będzie to pańska wina.
Co za drań...
O, jaka wielka bestia! Niech pan spojrzy!
Popatrzę jutro rano.
Mam pewien pomysł. Chyba się panu spodoba.
Prześpię się z panem, a potem od razu ruszymy w drogę.
Każdy sprawi przyjemność drugiemu.
- Chce pan? - Nie, dziękuję.
Jasne, żebym ja... z panem...
Nie ma pan kawałka bawełnianej szmatki?
Ona doprowadzi mnie do szału.
Pewnie może tak przez całą noc.
Skąd się takie biorą?
Niech to... łajdak!
W końcu to, na co czekałam!
Musiał pan tak długo?
Zgubił pan paszport.
Edouard Alphonse Shuazol. Bez brody wygląda pan znacznie gorzej.
Tego już za wiele. Ja nie grzebię w pani rzeczach.
Proszę bardzo. Nie mam nic do ukrycia.
Jest pan dentystą? Dobrze mieć dentystę pod ręką.
Sprawdza pan możliwości otwarcia tu gabinetu?
- Nie jestem dentystą. - Nie? To kim pan jest?
Jestem... wykończony.
Są żyworodne, chociaż ludzie zawsze biorą je za płazy.
Ale w rzeczywistości to lemury i na tym polega różnica.
Ciii!
- Niech mnie pan nie dotyka. - Zamknie się pani w końcu?
Kim oni są?
- Kim oni są? - Kanaymasi.
Są bardzo drażliwi.
Przecież nas nie zjedzą. To już nie te czasy.
No i co z tego, nie wiem jak ich opłynąć.
Jak czegoś nie wiesz, to zapytaj.
Zawsze podróżuję sam.
I uwielbiam, gdy nikt mi nie zawraca mi głowy.
Elektronika. Mój ojciec zawsze mawiał...
Pani ojciec zaczyna już naprawdę mnie wkurzać.
Więc gaz do dechy.
My też mamy prawo tamtędy przepłynąć.
Tak, jeśli tam dotrzemy, w co bardzo wątpię.
Mam konstruktywną naturę i naukowy umysł. Namiar satelitarny nie kłamie.
- Cały czas tylko ta konstruktywność... - Mapa, tu ma pan mapę.
Niestety.
Tędy będzie najłatwiej.
No cóż, możemy to ominąć.
Pozdrowienia dla pani budzika.
Słuchaj, Dudu, bądź bardziej elastyczny.
Popatrz, że z prawej strony wodospadu da się przejść.
Pozwoli pani, że zrobię to po swojemu.
I proszę nie nazywać mnie Dudu.
Więc jak mam się do pana zwracać?
Najlepiej w ogóle.
/Pewnie nie wierzy pan w obcych z kosmosu.
/Ale to bardzo prawdopodobne...
/Mówię, że to prawdopodobne... /słucha mnie pan?
/A jeśli w kosmosie istnieją inne /formy życia... wystarczy policzyć.
/Bardzo proszę... w naszej galaktyce /jest 200 miliardów gwiazd.
/Ich brak jest matematycznie niemożliwy. /Nie jest pan w stanie zaprzeczyć.
Po pierwsze: zgubiłem drogę i straciłem przez panią skrzynkę wina.
Po drugie: kosmos nic mnie nie obchodzi.
I po trzecie: zgubiłem drogę, ale ją pamiętam.
Zna ich pan? Mieszka pan tu?
Niech pani przedstawi listę pytań na piśmie.
Prześlę pani odpowiedzi. A teraz cisza.
To jest tutaj! To tutaj! Trzynaście metrów! Tutaj!
1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12,13. Tutaj!
Panna młoda!
To było dokładnie tutaj?
62 stopnie i 32 minuty, zachodnia.
Czy to tu? Ty tu rządzisz?
Powiedz mi, co widziałeś. Coś spadło.
Kosmos... statek kosmiczny. Statek kosmiczny... ląduje.
Gdzie on jest? Odleciał?
Nie?
Jakaś planeta... planeta. Niebo... statek.
Uuuu... uuuu... bum.
To jakiś koszmar.
Proszę cię, spróbuj. Na pewno coś widziałeś.
Tak?
Jest tutaj?
Księżyc.
Więc co?
Spadło z księżyca.
Ona coś widziała? To twoja córka?
- Prezent? - Prezent.
- Edouard, mogę cię pocałować? - Za co?
- Skąd wiesz, że na imię mam Edouard? - Ja wiem wszystko.
Znalazłeś kobietę, która z tobą zamieszka.
Pomóż mi.
A nie mówiłam?
Podoba ci się taka mała dziewczynka?
Powiedz mi, dlaczego ty tu jesteś?
Żeby ci to wyjaśnić.
Żeby wyjaśnić... co?
Jak ja... stamtąd.
- Kto cię tu przywiózł? - Nie, ja uciekłam.
- Dlaczego? - W gruncie rzeczy przez pigułkę.
Jak to przez pigułkę? Skąd uciekłaś?
Wy nazywacie ją... właśnie, Beta Centauri.
- Beta, Beta co? - Centauri.
A wiesz w ogóle, co to jest?
Pewnie... to gwiazda. To nasze słońce.
Co ty opowiadasz? Skąd ty to wzięłaś? Popatrz tylko na siebie.
Jesteś dziewczynką, a nie UFO.
Beta Centauri to gwiazda w gwiazdozbiorze Panny...
o 10 lat świetlnych. Tysiąc miliardów kilometrów!
O czym ty w ogóle mówisz?
1253000000000364000000 625000903 kilometrów.
Jesteś astronomem? Tak, czy nie?
Ależ... ty wiesz, skąd to przyleciało.
Przecież to sumeryjskie pismo klinowe. Co tu napisałaś?
To moje imię.
Ale jak mi będziesz mówiła Lulu, to będzie mi bardzo miło.
Lulu?
Jesteś rozczarowana? Nie tak nas sobie wyobrażałaś?
- Jakich "nas"? - Nas... obcych.
Co to jest? Co tu napisałaś? To nazwa twojej planety?
Nie, to nasza historia.
Nasza planeta jest taka mała, że mogą na niej żyć tylko dzieci.
Dzieci, które nigdy nie dorastają.
Ale, tak jak i wy, umiemy mówić, pisać i wiele wiemy.
Może nawet trochę więcej, niż wy.
Co prawda, nie mamy dość czasu, by nauczyć się wszystkiego.
Więc uczymy się, że wszechświat jest nieskończony...
co to jest miłość i że wciąż może być cierpieniem...
i o śmierci, która jest wtedy, gdy niczego już dłużej nie ma.
Więc wszyscy tam biorą pigułki, żeby nie starzeć się i nie umierać.
Niektórych rzeczy nie da się w ten sposób dokładnie poznać.
Dlatego chciałam zrozumieć, co znaczy miłość... i śmierć.
No i ogólnie wszystko.
Ale jak oni mnie gonili, to zeszłam z kursu.
I tak w końcu znalazłam się w tej wiosce.
A kim są ci "oni"?
I jeśli nie jesteście prawdziwymi dziećmi, i nie umieracie...
- to ile masz lat? - Niestety...
trzeba podzielić swoje życie na wiele odcinków...
żeby się dowiedzieć, ile zostało.
A jak się czujesz bez tych pigułek?
Jak nie będziesz ich brała to co się stanie?
Może umrę.
Ale gdy księżyc będzie znów okrągły, oni zabiorą mnie z powrotem.
Co ci się stało? Płaczesz?
Żartujesz? Deszcz zaczyna padać.
A teraz trzeba spać.
Jako dziewczynka czekałam na tę chwilę. Naprawdę... wciąż o niej marzyłam.
I w tym samym czasie nie byłam w stanie do końca w to uwierzyć.
Życie w innym systemie słonecznym, które kontaktuje się z nami.
Coś, co się nigdy nie zdarzy. Marzenie o niemożliwym.
Myślisz, że to największe osiągnięcie całego mojego życia?
Tak.
Zawsze ci obcy byli...
jak obcy, predatorzy, niebiescy, żółci, zieloni.
Najgorsze zawsze najłatwiej sobie wyobrazić.
Tak... ale najgorszymi wcale nie muszą być ci inni.
To prawda, że spędzamy całe nasze życie...
na spaniu, jedzeniu, strachu przed innymi. Gdy rozmawiamy, mówimy "dziękuję" lub "dzień dobry"...
to postrzegamy siebie nawzajem jak w lustrze.
Dzień dobry.
Nie, prawda jest taka, że trwonimy całe nasze życie.
Wyrzucamy je przez okno, próbując nadać mu określony kierunek.
A potem i tak się nie udaje.
Nasze życie, to tylko czas jego trwania, i tyle.
I tak źle je wypełniamy. Niestety!
Wiesz, co?
Musimy dać sobie czas, by wypełnić całe to cholerne życie...
gdy już wpadło nam w ręce.
Myślisz, że kogo dotykasz? Z tym swoim stosunkiem do kobiet!
Zabraniam ci mnie rozbierać. Nawet na odległość.
Wcale nie mam zamiaru cię rozbierać! Skąd taki pomysł?
Nawet gdybym była rozebrana, to i tak zachowałbyś się okropnie.
Musisz się do mnie dobierać w taki dzień!
Co ty sobie w ogóle wyobrażasz? Że rozciągnę cię na komodzie?
Jeszcze tak nisko nie upadłem. Ja i komoda, dobre sobie.
- Mam ci zdradzić tajemnicę? - Tak.
Osobiście obciąłem sobie całe genitalia.
A wiesz, dlaczego?
Żeby nigdy nie mieć romansów z kobietami takimi, jak ty.
A już ty, z tą swoją głupotą, krzywymi nogami i zadartym nosem...
na pewno nie zmienisz tej decyzji.
A więc taki jesteś... impotent. To wiele tłumaczy.
Zresztą nie jestem ekspertem od zadufanych w sobie kobiet.
Szczególnie w piątek wieczór.
Tylko tyle masz mi do powiedzenia?
Nie chcesz nic dodać o moich stopach lub biodrach?
Nie, bo musiałbym się powtarzać.
Kim ty jesteś?
Mam jeszcze trzy podobne patyki. I jeszcze to na lokomotywę.
Na lokomotywę... co to?
- Lokomotywa... czu-czu-czu-czu-czu. - Czu-czu-czu-czu-czu-czu.
To moje, moje.
- Halo, Bouvier? - Jeff?
Jeff... pękniesz ze śmiechu.
- Nie jest mi do śmiechu. - Oddzwonię.
Utrudniasz nam zadanie. Postawię cię przed sądem!
Jakim sądem? Dałam wam wolną rękę. Nie przeszkadzam wam. Znalazłam to!
Nic nie mogę zrobić. Myślisz, że to łatwe?
To dziewczynka!
Halo, Benard... słyszysz mnie? Dziewczynka jak ty i ja.
Ale uciekłaś... gdzie jesteś? Szukamy cię już od trzech dni!
- Gdzie jesteś? - 63 stopnie 32 minuty zachód.
Nie, to nie tak... my sami nie wiemy, gdzie jesteśmy... jak mamy...
Przestań na mnie krzyczeć! Zadzwonię do ciebie, jak się uspokoisz!
- Wiesz, pociągiem jedzie się bardzo szybko. - Powiedz mi, Lulu...
czy nie mówiłaś, że chciałabyś zobaczyć Nowy Jork?
A gdybym chciała?
To pojedziemy. Pojedziemy tam razem.
Trzeba cię dobrze poznać. Musisz im sama wszystko powiedzieć.
Nie, muszę czekać do pełni księżyca. Muszę na nich czekać tutaj.
Co tam, w Ameryce też jest księżyc. Spodoba ci się Empire State Building.
Wjedziemy na samą górę.
Pokażę ci wszystko, co tylko zechcesz.
Nie, nie mogę! Nie mogę.
Poczekaj, zapomniałam jak iść. Tu czy tam?
Nie, bardziej w prawo! Nie, nie tam! Uważaj!
Edouard, na pomoc!
Nie mogę oddychać! Uwolnij mnie!
Nie mogę... nie mam prawa cię dotykać.
Masz, masz. Przecież widzisz, że mogę umrzeć.
O nie, dużo życia przed tobą. Jesteś niepokonana.
Masz szczęście, że jestem dziś w dobrym humorze.
Kolana wbiły mi się do środka.
Tylko żadnych zastrzyków. Mam alergię na wszystkie.
Ostrzegałem cię.
Co ty tam robisz? Boli mnie niżej.
Z kolanami nigdy nie wiadomo. Mogą boleć wyżej.
Chyba nie robisz mi zastrzyku? Przecież słyszałeś, co mówiłam.
Za późno!
Przez ciebie będę bardzo chora!
Nigdy nie słuchasz, co się do ciebie mówi?
Teraz już bardzo rzadko... stałem się wolnym człowiekiem.
I co robisz z tą swoją wolnością?
To, co tylko mogę.
Przecież nie zawsze byłeś dzikusem.
Miałeś rodzinę, byłeś dentystą. Miałeś swoje życie.
Żyłem życiem dentysty, miałem problemy dentysty i rodzinę dentysty.
Większość dentystów wyskakuje przez okno swego gabinetu.
Ja wskoczyłem do autobusu.
- Jakiego autobusu? - Linii 32.
Z Dworca Wschodniego do Bramy Saint-Cloud.
I w tym autobusie...
postanowiłem już nigdy nie spojrzeć w oczy kobiecie.
Wszystkie kłopoty tak się zaczynają... od kobiecego spojrzenia.
I... dlatego wylądowałem tutaj.
Z powodu zielonych oczu... szmaragdowych.
Od momentu, gdy usiadła naprzeciwko w tym cholernym autobusie...
wiedziałem, że wszystko stracone!
- Myślałem, że sobie przysięgłeś. - No tak...
ale nie musiała tak na mnie spoglądać!
Od razu poczułem, że za takie zerknięcie...
- pognałbym na koniec świata. - I dokąd pognałeś?
Do Meksyku, Madrytu, Londynu, Buenos Aires.
Była tancerką, stepowała w zespole.
Nawet mówiliśmy w różnych językach.
Nie rozmawialiśmy ze sobą. Dlatego wytrzymałem aż 6 miesięcy.
W końcu mnie zauważyła... nawet nauczyłem się stepować.
Ale w międzyczasie znalazła innego... sprzedawcę z Caracas.
Wtedy pierwszy raz spojrzałem jej w oczy i powiedziałem "on albo ja".
I co?
- Odpowiedziała "on". - Och!
Znasz region Ayacucho?
Jest tam kopalnia słynąca z najczystszych szmaragdów.
I najbardziej bezduszna policja w całej Ameryce Środkowej.
KRADZIEŻ SZMARAGDÓW W KOPALNI
- Chcesz powiedzieć, że... - Tak, właśnie to mówię.
Masz przed sobą najgłupszego złodzieja szmaragdów na północnej półkuli...
poszukiwanego w czterech krajach.
Takie rogi przyprawiła mi ta Słowenka...
którą spotkałem na stacji Saint Augustin w 8-ej dzielnicy w Paryżu.
Ale te szmaragdy musiały jakoś na nią wpłynąć.
No wiesz, nie miałem czasu, by zrobić jej niespodziankę.
Jednak mogły wywrzeć na niej niejakie wrażenie.
Coś ci powiem... moje nieszczęście polega na tym...
że wciąż staram się sprawiać kobietom przyjemność.
A to... mówiłeś wcześniej, że nauczyłeś się stepować, więc...
Cóż, musiało to spowodować jakąś reakcję tej twojej tancerki.
Tak... śmiech.
I naprawdę usunąłeś sobie to wszystko?
- Co? - No, genitalia.
- Całkowicie. - Więc wszystko...
Ale gdyby wszyscy mężczyźni tak siebie kastrowali...?
Tak myślisz? Znużyłaś mnie.
Jestem zmęczony. Chciałbym teraz zostać sam.
Co tam się dzieje?
Kanaymasi, lokalna odmiana terroryzmu.
Nie lubię dziewczynek podsłuchujących pod drzwiami.
To nie zamykaj drzwi.
Edouard... tak dobrze?
Tak, bardzo dobrze. Ale teraz nie czas na to.
Bierzcie karabiny i całą broń.
Edouard!
Zamknijcie bramę.
Zaczyna się rozróba. Chodź tu, szybko!
- Co to są genitalia? - Nie masz innych zmartwień?
Dalej, dalej...
Co to jest? Zjadłaś coś?
Nic, a w ogóle to jestem głodna. Nie wchodzę, już tam byłam.
Lulu! Mówię ci... Lulu! Wracaj, to niebezpieczne!
Pójdę tam, gdzie zechcę. Nigdy nie miałam ojca i go nie potrzebuję.
Chodź, podsadzę cię.
- Mam włazić na drzewo na oczach wszystkich? - Daj spokój, tam jest drabina.
Wiesz, całkiem nieźle stepujesz, ale kawał z ciebie głupca.
Chcesz mi sprawić przyjemność? Zapomnij o wszystkim, co mówiłem.
A kto mówi, że chcę ci sprawić przyjemność?
Do ataku!
Już dobrze... już po wszystkim.
Dlaczego jest taki zimny? Czemu nie chce na mnie spojrzeć?
Nie chciałabyś tego wiedzieć.
Ale to nie tak... to nie jest tylko kawałek mięsa.
Gdzie jest to, kim był, co wiedział, gdzie się podział jego uśmiech?
I co to za krople wody płynące z moich oczu?
Dokąd popłynie?
Rzeka zaniesie go do morza.
I powróci w postaci deszczu.
Chodźmy, nie będziemy spać w osadzie, gdzie ktoś umarł.
Mówią, że to przyciąga nieszczęście.
To wszystko jest dziwne, inaczej to sobie wyobrażałam.
Co?
Gdy ma się ojca i matkę.
Może pomyliłam się i źle wylądowałam.
Myślę, że jest nam dobrze we trójkę.
A tam, u was, jak żyjecie?
Popatrz... włosy jej siwieją.
Może nie jest konieczne, by ludzie umierali?
Śpij... i nie martw się. Jesteśmy tutaj.
Przybycie tutaj to była forma ucieczki?
Oczywiście.
Ukryłeś się tu...
z obawy przed spojrzeniem tej kobiety z autobusu.
Jeśli teraz podjedzie autobus linii 32, to będzie już mój koniec.
Lulu, nie odpływaj daleko, tam jest prąd.
Dobrze, tu jest chłodno i miło.
Piękne kobiety i autobusy, tym razem o mnie zapomniały.
Czego chcecie? Edouard!
Nie, nie! Edouard, na pomoc!
Puśćcie ją!
Bierz dziewczynkę i do łodzi!
Edouard, na pomoc! Tylko nie Lulu, nie możecie!
Edouard! Oni porwali Lulu!
Na pomoc! Porwali Lulu! Zrób coś!
Dobra, zgoda... zachowałam się głupio.
A tobie się to nie zdarza?
Czego ode mnie oczekujesz? Przeprosin?
Jestem na to zbyt zdenerwowana.
Długo będziesz tak obierał?
Co chcesz zrobić... wyrzeźbić gruszkę? Zjedz już to i ruszajmy!
- A dokąd mamy się udać? - Posłuchaj no!
Proszę cię o wielką przysługę.
Rozumiem, że wymaga to od ciebie ogromnego poświęcenia.
Czy przynajmniej raz nie mógłbyś obejść się bez deseru?
Ruszajmy!
Jak rozumiem, wiesz dokąd iść.
Znasz przecież każdy metr tej przeklętej dżungli!
To ta tabletka... jeśli jej nie weźmie, może umrzeć.
Upływ czasu przy szybkości nadświetlnej.
Dla niej jedna godzina... to jak dla nas 10 lat.
Nie możemy pozwolić jej umrzeć. Błagam cię.
Pełnia księżyca!
Sześć dni, za sześć dni. Przylecą za sześć dni.
- Jacy oni? - Gdy księżyc będzie okrągły.
Musisz... coś mi obiecać.
Oczywiście, co tylko zechcesz.
Jeśli uda nam się ją uratować, to obiecaj mi, obiecaj...
że po tym wszystkim odejdziesz na zawsze.
- Oczywiście, bez słowa. - Nie, lepiej, jak to powiesz.
- Cóż, więc powiem. - No to powiedz.
- Dobra, obiecuję. - I o to chodzi.
- Co tutaj robisz? - Czu-czu-czu.
Ciągle zanudza tym swoim czu-czu.
Jak myślisz, ile lat ma ta dziewczynka?
Uwzględniając współczynnik mocznikowy, więcej niż sto.
Skład jej włosów jest niesamowity. Można by powiedzieć, że to mumia Ramzesa II.
Może mieć więcej niż 3 tysiące lat?
Co to jest?
Cholera, co to za sprzęt!
Mówiłem, żebyś sprawdził elektrody. To twoja wina!
Zostawcie to!
Dziecko samo je odłączyło, to wszystko.
I co to w ogóle za bałagan!
Benard, przecież nie odleciała stąd.
- Przeszukajcie cały statek. - Tak jest, panie majorze.
Benard!
Do diabła, Benard, gdzie ona jest?
Taxi!
Wciąż tu są. Chodźmy.
Wytłumaczymy im, że helikopter...
może dowieźć dziewczynkę na miejsce w niecałą godzinę.
Odpalę bazookę, żeby łatwiej zrozumieli.
Inaczej przekonanie ich zajmie więcej niż godzinę.
Nie, chodź ze mną i nie wtrącaj się.
Będę trochę z tyłu. Nie chcę ich denerwować.
Z pewnością się z nimi dogadasz.
Idioci, wy nic nie rozumiecie!
Dziecko musi wrócić na miejsce lądowania. To jest poza dyskusją!
Zabiorę ją, dokąd zechcesz, jak tylko ją znajdę.
To boli!
I co, jak ją znajdziesz? Coście jej zrobili?
Uciekła. Porozmawiamy po drodze.
Dokąd?!
Zaprowadzisz mnie do niej. Też jesteś dziewczyną i wiesz lepiej...
Bardzo przepraszam, panie i panowie!
Nie chcę się wtrącać w wasze prywatne sprawy.
- Jakiś kretyn! - Jestem turystą.
Te przechadzki... ten fantastyczny klimat!
Czy przypadkiem nie szukacie dziewczynki z warkoczykami?
Nie? A właśnie widziałem, jak tam poszła.
- Sprawdźcie to. - Wspaniale, panie majorze!
Kocham, kocham pomagać innym. Szczególnie podczas urlopu.
Uciekamy!
Mój skuter!
- Szybko, za nimi! - Tak jest!
Moja taksówka! Moja taksówka!
POSZUKIWANY
To posterunek policji! Zatrzymaj się!
Musimy poprosić ich o pomoc. Ona jest w niebezpieczeństwie.
- Nie mamy wyboru. - O czym ty mówisz?
Jak tylko mrugnę do gliniarzy, to puszczą mnie za 20 lat.
Myślisz tylko o sobie!
No nie, to już zaczyna być irytujące. Mam pomysł!
Telefon... czekaj, dam ci numer. Zapamiętaj.... 633333333.
Co to za numer?
To tajna baza pułkownika Villeneuve
W przypadku kłopotów wyciągnie cię z więzienia.
Teraz się schowaj, a ja tam pójdę.
To sprawa życia lub śmierci.
Mała dziewczynka... z warkoczykami.
Niezwykła dziewczynka. Przyleciała z księżyca!
Jak to po hiszpańsku... księżyc, gwiazda, z góry na dół.
Zaraz, dziewczynka... uciekła od tych, co lecą... trzeba ją znaleźć.
Nie rozumie pan, że ona jest w niebezpieczeństwie?
Nic nie rozumieją. Zupełne dzikusy.
Jak to będzie po hiszpańsku "pełnia księżyca" i "obcy"?
- Co? - Łapcie tę dziwkę!
Jeszcze ten!
Czu-czu.
Lulu! Lulu!
Margot, miałem wyjechać z tego kraju.
Teraz namierzyła mnie policja, a ty nie dajesz mi spokoju.
Tylko ci podziękować!
Mają coś innego do roboty, niż tylko cię ścigać.
To jakaś mania prześladowcza, biedny przyjacielu.
Nie jestem twoim biednym przyjacielem.
Dość tego! Osły.
Hej, spóźniłam się! Jestem kobietą!
Przepraszam.
Szybciej!
- Obudź się... zrób coś! - Dobrze, ale co?
Musimy odłączyć resztę pociągu. To nie powinno być trudne.
O, tutaj.
- Wyciągnij ten metalowy kawałek. - Co?
Nie przekręcaj. Ja to zrobię.
- Cholera! - Zróbcie zaporę w punkcie K.
Idioci!
Szybko, na ten wózek!
- Szybciej, szybciej! - Jest już do oporu, panie majorze!
Zwalnia, zauważył nas! Dalej, zrób coś!
Co jest? Tak, szybciej!
Pośpiesz się!
Zamkniesz się na moment, czy nie?
Szybciej, tatuśku! Co jest... połknąłeś muchę?
Już dobrze, dobrze!
Zatrzymać się!
Szybciej! Szybciej! A ty chodź tutaj!
- Nie może jechać szybciej? - Mówi, że szybciej nie da rady.
To co zrobimy? Gdzie w ogóle jesteśmy?
Chcesz wiedzieć, gdzie jesteśmy?
- Tak, chcę wiedzieć. - W głębokim gównie, tam jesteśmy.
Strzelaj do nich! Strzelaj, bądź raz mężczyzną!
- Brawo! - Dziwnie poleciało, trochę trzęsie.
Oczywiście, że trzęsie. Daj mi to!
Nie jesteśmy na strzelnicy!
- Cholera, nie możecie! - Co oni do nas mają?
Widzisz, we dwoje idzie nam znacznie lepiej.
Co za kupa złomu!
Dokąd jedzie ten pociąg?
Gdzie Lulu?
Są tam!
Pomogę wam, nie ma czasu.
Poczekajcie... ja to zrobię.
Nie było takie trudne. Załatwione.
Jadą. Schowajmy się!
Do przodu, szybciej.
Hamuj. Przełożona w prawo.
- Dobra robota, chłopcy. - Dziękujemy, panie majorze.
Patrz.
Lepiej się pośpieszmy.
Po co wpakowałem się w ten gnój. W dżungli było mi tak dobrze.
Pewnie tak. Ale tam można ogłupieć.
Patrz!
Dla ciebie to już koniec drogi. Wyskakuj!
- Widziałeś...? - Co?
Autobus ma numer 32. To jakiś cud?
Zdradzić ci sekret?
Pierwszy raz jadę autobusem numer 32.
Jak to?
Lubię opowiadać historyjki. Bawi mnie to.
Bawi cię?
Ale przecież... ta twoja tancerka, stepowanie i oczy zielone jak szmaragdy?
To tylko moje wymysły. Oczy miała jeszcze piękniejsze.
A tak poważnie... słyszałaś o jakiejś słoweńskiej tancerce...
stepującej w Caracas?
A ja ci uwierzyłam. Zawiodłeś moje zaufanie.
Co się dzieje? Gdzie pan jedzie!
Brama St. Cloud! Przystanek końcowy!
Tam, tam!
Lulu, chodź do mnie.
Odpocznijmy godzinkę.
Może mógłby być moim ukochanym.
Nawet nie pamiętam jego imienia.
Kochanie kogoś jest zawsze takie smutne?
Nie zawsze, ale często.
Dlaczego tak mówisz.
A co ty tam o tym wiesz?
Nie chcę do niego wracać.
Chciałabym pomieszkać tu trochę dłużej. Tylko troszeczkę.
Nie płacz, kochanie.
- Sekundy biegną jak szalone. - Mówią ci, już czas do domu.
Jeśli nigdy nie pozna smaku życia...
to będzie się jej wydawało zadziwiająco krótkie.
Aż trudno poznać w niej tę dziewczynkę, która spadła nam razem z deszczem
Dla niej jesteśmy przezroczyści. Nie można jej oszukać.
Obudziła we mnie pragnienie posiadania 34-ch dzieci.
Patrz... spójrz w górę.
Trzymałem je z myślą...
że pewnego dnia będą dobrym prezentem na pożegnanie.
A reszta?
Nie, już cię pożegnałem.
No wiesz, w twoim wieku już ich wszystkich nie zużyjesz.
Wystarczy chyba na trzy kobiety dziennie.
Wiesz, co ci powiem?
Następną kobietę, która zażąda, bym jej zrobił 34 dzieci...
po prostu zwiążę i wrzucę do Orinoko.
- Ależ o nic cię nie prosiłam. - O... dałaś mi do zrozumienia.
- Przecież chyba rozumiesz. - Ble, ble, ble.
- Nie pogrywaj sobie ze mną. - Mówiłam o dzieciach jako o kategorii.
- Nie jestem kategorią. - Coś zrozumiałam.
Też mam duszę i nie mogę zrozumieć.
Nigdy sobie nie wyobrażałam...
- Żeby zostawić mnie... - Nigdy się nie widziałam...
z wianuszkiem 34-ch dzieci...
Hej, już wszystko w porządku. Chcą was zabrać na egzamin.
- Jaki egzamin? - Na rodziców.
Więc idziemy, czy nie?
- Dokąd? - Do Central Parku.
- No to chodźmy. - Hura!!!
Tłumaczenie i napisy: bbszj@o2.pl